1992: De mogelijkheden dienen zich aan

Halverwege 1992 bracht Socia Media de eerste ideeën naar voren voor het 'Info- en Communicatieteam voormalig Joegoslavië'. Enkele citaten uit een artikel van oktober '92:

Veel groepen weten nog steeds niet wat ze met Joegoslavië aanmoeten. Sleutelwoorden daarbij zijn informatie en communicatie, men weet zich geen mening te vormen. Merkwaardig is echter dat men het daar dan ook bij laat. Van een serieuze vredesclub zou je dan toch verwachten dat ze actief achter informatie aan gaat en probeert contact te leggen met mensen in Joegoslavië zelf. Maar dat gebeurt nauwelijks.

Het is aan een individuele activist te danken dat nu zowel het APS BBS als de stichting Antenna onafhankelijk nieuws uit en informatie over Joegoslavië beschikbaar hebben gemaakt in Nederland. APS haalt selecties van de internationale, alternatieve computernetwerken en op het systeem van Antenna is nu de conference "yugo.antiwar" beschikbaar, hèt infokanaal over Joegoslavië binnen deze omputernetwerken. Deze conference (een internationaal, openbaar berichtenkanaal) biedt een veelheid aan informatie, variërend van de officiële tekst van VN-resoluties tot berichten van groepen in Joegoslavië en artikelen van het alternatieve persbureau IPS. Ook het "dagboek uit Zagreb", verzorgd door Wam Kat van de organisatie Eyfa uit Sittard, is daar te vinden. Verder is het via meerdere Nederlandse systemen mogelijk (vaak gratis) elektronische post (E-mail) uit te wisselen met activisten in Joegoslavië.

Daar zal wel dankbaar gebruik van gemaakt worden, denk je dan. Datacommunicatie via deze netwerken is immers vrijwel de enig resterende, betrouwbare en betaalbare communicatie-mogelijkheid met Joegoslavië. Maar nee. Een kleine rondvraag onder organisaties, bezig met Joegoslavië, leert dat men er op z'n best "wel eens van gehoord" heeft... Er is nu dus een enorme hoeveelheid actuele informatie onder handbereik, die domweg ongebruikt blijft. Voor zover men directe contacten heeft met Joegoslavië is dat ad hoc, per telefoon of fax (schreeuwend duur), waarmee men in het gunstigste geval dus slechts tussen 2 organisaties informatie uitwisselt.

Pijnlijke technologie-angst

Bij mijn rondvraag stuitte ik regelmatig op onwil om 'technologische' communicatiekanalen te benutten, ondanks het ontbreken van alternatieven en ondanks mijn aanbod de technische kant uit handen te nemen. Pikant detail daarbij: Groepen in Joegoslavië zelf vragen nadrukkelijk om computers en modems, omdat via datacommunicatie de verbroken verbindingen ter plaatse omzeild kunnen worden.
Extra pijnlijk is dat goede informatie en communicatie een voorwaarde is om:
  1. vredesorganisaties en individuen te mobiliseren voor Joegoslavië;
  2. te achterhalen hoe wij de positieve krachten in Joegoslavië kunnen steunen en welke andere opties er zijn om de oorlog te (helpen) stoppen;
  3. een genuanceerd beeld te krijgen van de situatie.
Het beeld wat de media scheppen ("etnische oorlog") is immers erg eenzijdig.

Kortom: De opvatting "wij maken geen vuile handen" (geen gebruik van 'high tech' communicatie) leidt tot desinformatie en apathie.
Mij lijkt het hard nodig de beschikbare informatie- en communicatiekanalen nu daadwerkelijk te gaan benutten. Daarvoor hoeft niet iedereen 'aan het modem'. Het zou veel efficiënter zijn als een kleine groep vrijwilligers zich hiermee belast. Mogelijkheden zijn o.a.:

Einde citaat (1992).

Zie ook 'Info- en Communicatieteam'


Menu vm. Joegoslavië
Menu Datacommunicatie
Socia Media Menu