| Home Page | Contact
 
 
De geschiedenis van Boyd Noorda en Socia Media
 
Update 12 mei 2014.
 

Alle links openen een nieuw venster.

Waarom dit verhaal?
 
Decennia lang waren klanten en activisten gewend dat ze bijna dag en nacht een beroep konden doen op Boyd Noorda en zijn bedrijf Socia Media/Dutone Studio.
Dat werd anders in 1998, toen de gemeente Den Haag de woon- en werkruimte van Boyd in het geheim verkocht. En in 2004, toen de nieuwe huisbaas Ontwerpwerk b.v. een offensief startte om huishouden en bedrijf uit het pand te krijgen, werd de situatie helemaal onhoudbaar. Boyd was geen baas meer over de eigen agenda, met alle gevolgen van dien, tot ook de gezondheid het liet afweten.
 
Veel mensen waren niet op de hoogte van deze problemen. Maar men was wel gewend dat Boyd altijd klaar stond ...
Nog steeds kloppen mensen en organisaties aan, vanuit de wetenschap dat Boyd en zijn Socia Media altijd klaar staan, ook als het werk financieel niet of nauwelijks interessant is.
 
Dat dit al een tijd niet meer lukt, stuit regelmatig op onbegrip en levert soms zelfs een heuse ruzie op.
Natuurlijk is de situatie best wel uit te leggen. Maar de geschiedenis sinds 1998 is inmiddels zo ingewikkeld en bizar, dat het ondoenlijk is om iedereen telkens weer het hele verhaal te vertellen.
 
Vandaar deze pagina. De belangrijkste zaken op een rijtje, zodat het niet telkens opnieuw verteld hoeft te worden. En in de hoop dat iedereen nu snapt wat er mis ging en dat Boyd daar zelf weinig invloed op heeft kunnen uitoefenen.
Misschien tevens een waarschuwing: Verlies je niet te veel in je idealen, maar zorg er voor dat je die idealen ook kunt verdedigen tegen 'de boze buitenwereld'.
 
Boyd kan best wat hulp gebruiken, om te zorgen dat het werk van de laatste decenia een vruchtbaar vervolg krijgt. Meer daarover aan het eind van dit verhaal.
 
Van start
 
Socia Media maakte een veelbelovende start in januari 1980. Boyd was ťťn van de eerste milieuvriendelijke fotografen in Nederland, in een tijd dat het 'Mens- en Milievriendelijk Ondernemen' (MeMO) volop in de belangstelling stond. Maar Boyd heeft van begin af aan behoorlijk tegen de stroom in moeten roeien. Hij was een 'starter met behoud van uitkering', in de tijd dat daar formeel nog niets voor geregeld was. Vandaar dat Boyd, samen met Rob van Eden, een regionale organisatie voor kleinschalige bedrijven oprichtte (de stichting 'Schep je eigen werk') om starters te helpen. Later werd daar ook de stichting 'KleinByte' aan toegevoegd, die kleine organisaties en bedrijfjes probeerde te helpen met hun automatiseringsachterstand.
 
Maar zijn eigen bedrijf en huishouden werden al kort na de start slachtoffer van de versnelde stadsvernieuwing in de Haagse Schilderswijk onder het kabinet Lubbers. De gemeente Den Haag maakte de bedrijfsuitoefening in het stadsvernieuwingsgebied onmogelijk en pakte tegelijk ook zijn starters-uitkering af. Boyd ging uiteraard in beroep en kreeg uiteindelijk gelijk van de Hoge Raad, maar zijn geld kreeg hij niet. Gelukkig had Socia Media niets geleend en ging dus niet meteen failliet, maar de veel te late uitplaatsing uit het stadsvernieuwingsgebied resultereerde wel in een koude sanering.
 
Uiteindelijk werd Socia Media uitgeplaatst naar het complex van de oude bandweerkazerne aan de Juffrouw Idastraat en Prinsestraat, wat de gemeente Den Haag (de eigenaar/verhuurder) een nieuwe bestemming wilde geven.
Op zich een prima plek. Maar helaas kregen Boyd en gezin en ook de andere nieuwe bewoners en gebruikers hier onverwacht te maken met een psychotische buurman. Deze man beschouwde alle nieuwe buren als indringers in zijn territorium en probeerde hen zo veel mogelijk dwars te zitten, o.a. door dagen aaneen geluidsoverlast te veroorzaken.
 
Dutone Studio
 
Na een grote, zelf uitgevoerde en bekostigde verbouwing, bloeide Socia Media weer op. Boyd kombineerde binnen Socia Media fotografie met geluid, in de vorm van het 'band/dia-programma' (dia's met geluid, ťťn van de toenmalige audiovisuele media naast film en video). Door dit werk kwam Boyd ook steeds meer in de geluidstechniek terecht.
 
De nieuwe ruimte maakte het mogelijk een lang gekoesterde wens te realiseren: een eigen geluidsstudio. Samen met goede vriend en collega Ton Willekes werd een voorzichtige start gemaakt: Tussen de beoogde studio en de regie-ruimte werd een groot gat in de muur gezaagd en een zware glasplaat gemonteerd en voila, het begin van een studio.
 
Alles was nog primitief, de studio moest eerst het bestaansrecht maar eens bewijzen. Maar het unieke concept (eenvoudige techniek, alles met 4 of slechts 2 sporen opnemen) sloeg aan. De 2-sporen 'directe stereo-opname' werd zelfs een unieke specialiteit, die lage studiokosten, korte productietijd en hoge kwaliteit verenigde. De studio verwierf al snel een belangrijke functie in de Haagse muziekcultuur, maar ook daarbuiten. Vaste klant was bijvoorbeeld het PAN-label van Bernard Kleikamp, dat allerlei wereldmuziek uitbracht. Ook de demo waarmee Burma Shave doorbrak werd hier geproduceerd.
 
De studio kreeg de naam 'Dutone Studio' met als ondertitel 'milieu-, muzikant- en cultuurvriendelijke geluidsstudio. Er werd geÔnvesteerd in een zeer goede afluistering, nodig voor de 2-spoor opnametechniek, waarbij de opname meteen het eindresulaat is.
Het werk in de studio was voor Boyd ook een zeer belangrijke afwisseling naast het vele andere (vrijwilligers)werk. In korte tijd samen met een club enthousiaste muzikanten in harmonie samen een fraai stuk muziek vastleggen, dat was de ideale tegenpool voor het soms uitzichtloos werken aan 'een betere wereld'.
 
Nieuwe initiatieven
 
In 1990 werd dochter Milou geboren. Omdat vrouw Janie part-time werkte, werd Boyd huisman en kon er minder tijd in de studio gewerkt worden. In deze jaren ondernam Boyd allerlei (vrijwilligers)werk, dat goed te combineren was met de zorg voor de kleine Milou. Boyd ontwikkelde zich tot een 'mediamaker', die van vele markten thuis was.
 
Een initiatief uit die tijd was de AKTIE-bank, een online videotex databank met maatschappelijke informatie. Dit was het eerste online platform in Nederland waar maatschappelijke organisaties een soort 'eigen site' konden bijhouden. Belangrijk onderdeel van de AKTIE-bank was de Aktie Agenda, de eerste online maatschappelijke agenda, (aktieagenda.nl). Beide initiatieven gingen in 1989 van start.
 
Tijdens en na de eerste Golfoorlog (1990) verzorgde Boyd op de AKTIE-bank en op andere platforms actuele informatie, o.a. over de rampzalige oliebranden in Koeweit.
Ook over de VN UNCED-conferentie over ontwikkeling en milieu (Rio, 1992) verzorgde Boyd een nieuwsstroom en bepleitte het gebruik van datacommunicatie voor milieuvriendelijke communicatie, o.a. via de brochure 'Een modem moet'.
 
Het gebruik van computers, datacommunicatie en internet stond in die tijd nog in de kinderschoenen. Dat werd pijnlijk duidelijk tijdens de oorlog in voormalig JoegoslaviŽ. De vele vredes-, hulp- en mensenrechtenorganisaties daar smeekten hun partners in het buitenland toch vooral E-mail te gebruiken, omdat telefoneren en faxen niet meer mogelijk was. Maar de organisaties in het westen wilden daar nog niet aan. Zo kwam het voor dat zij voor veel geld en met gevaar voor eigen leven naar Sarajevo vlogen, terwijl ze voor een paar dubbeltjes per week ook met hun partners in voormalig JoesoslaviŽ konden E-mailen ... Boyd was van 1992 tot 1997 een soort intermediair tussen media en organisaties in voormalig JoegoslaviŽ en hun partners in het westen en hielp mee het computernetwerk aldaar (ZaMirNet) uit te bouwen. Een restant uit deze tijd is het archief 'Hoop op de Balkan'.
In de tijd dat de 'digitale steden' de gewone mensen vertrouwd maakten met internet, was Boyd mede-oprichter van 'De digitale Hofstad' en 'digitaal Den Haag' (1995). Van dit laatste initiatief (ddh.nl) was Boyd tot 2014 nog steeds bestuurslid en manusje van alles. dDH is uitgegroeid tot een onafhankelijk internet platform, dat allerlei functies vervult. Boyd bouwde voor dDH ook een extreem zuinige, klimaatvriendelijke server.
 
Geheime verkoop door de gemeente
 
In 1998 vond een, achteraf gezien, rampzalige gebeurtenis plaats. Terwijl de gemeente wist dat alle gebruikers en bewoners van het complex Juffrouw Idastraat/Prinsestraat hun eigen atelier of woonruimte wilden kopen, verkocht men het hele complex in het geheim aan het bedrijf Ontwerpwerk b.v. Bijzonder onbehoorlijk, de ruimte zou allereerst aan de bestaande gebruikers en bewoners aangeboden moeten worden.
 
Bovendien was dit een zeer bedenkelijke politieke deal. Het enorme complex, bestaande uit 3 grote gebouwen met vele duizenden vierkante meters vloeroppervlak, werd voor ongeveer 250.000 euro aan Ontwerpwerk b.v. verkocht. Omdat delen van het complex verwaarloosd waren, moest er het nodige opgeknapt worden. Maar de hoofdreden waarom Ontwerpwerk het complex zo uitzonderlijk goedkoop kreeg, was een bijzondere tegenprestatie. De gemeente zocht onderdak voor het debatcentrum 'De Batterij'. Men kwam overeen dat Ontwerpwerk de oude brandweergarage van het complex zou verbouwen tot een zaal voor De Batterij en deze zaal een aantal jaren tegen gereduceerd tarief zou verhuren.
 
Ontwerpwerk, in deze vertegenwoordigd door Guus Boudestein, deed aan zowel De Batterij als Socia Media de belofte dat er goede geluidsisolatie aangebracht zou worden, zodat het debatcentrum en de geluidsstudio geen geluidshinder van elkaar zouden ondervinden. Dat is echter nooit gebeurd, integendeel. Van begin af aan is Ontwerpwerk er op uit geweest de gebruikers van het complex dwars te zitten en tegen elkaar uit te spelen, in de hoop dat zij zouden vertrekken.
 
Ondertussen werd het complex door Ontwerpwerk verbouwd. Dat duurde veel langer dan gepland, zorgde voor een grote chaos in huis en al die tijd kon er nauwelijks gewerkt worden in de studio. Ontwerpwerk weigerde bovendien het omzetverlies te compenseren, waardoor het opgespaarde investeringsbudget van Socia Media snel verdampte.
 
Doordat de geluidsisolatie niet aangebracht werd, konden zowel De Batterij als de geluidsstudio niet goed geŽxploiteerd worden. Dat is ťťn van de redenen waarom De Batterij al snel failliet ging. Ontwerpwerk kreeg de zaal in de schoot geworpen en ging deze nu zelf exploiteren onder de naam Idazaal, een zeer lucratieve uitkomst.
 
Juridische strijd
 
Socia Media hield het langer vol. Het huishouden en bedrijf hadden een contractueel vastgelegde huurbescherming. En omdat Socia Media geen leningen had, ging het bedrijf niet zo maar failliet. Maar de oorspronkelijke planning was wel dat Boyd begin van de eeuw, nu dochterlief zelfstandig naar school ging, de kostwinnersrol zou overnemen van Janie. De studio bood daarvoor vele kansen, zelfs via mond tot mond reclame was er al genoeg werk. Maar in de praktijk werd het werken in de studio steeds meer onmogelijk gemaakt.
 
Boyd kon dit gedeeltelijk compenseren, o.a. via de bouw van websites en de ontwikkeling van media-projecten. Een website voor de bouwers van Residentie.net en het mediaplatform Joburgmedia.net (2002) waren initiatieven uit die tijd. Dit gesubsidieerde project was een eerste experiment met het Media Pool & News Portal concept van Socia Media en verzorgde nieuws over de VN WSSD conferentie in Johannesburg, de opvolger van UNCED in 1992 (Rio +10). Dit type werk leverde echter veel RSI op en moest teruggeschroefd worden.
Ondertussen ontwikkelde Boyd zich ook tot mediamaker (Vredssite.nl) en 'hoffotograaf' voor de vredesbeweging en dat leverde af en toe zelfs wat inkomsten op.
 
Ontwerpwerk was er echter nog steeds op uit het complex leeg te krijgen en vervolgens als dure appartementen te verkopen of er bedrijfsruimte van te maken voor eigen uitbreidingen.
Toen medebewoner en goede vriend Gerard van Alkemade in augustus 2004 plotseling overleed, zag Ontwerpwerk z'n kans schoon. De andere bewoners van het pand Juffrouw Idastraat waren al eerder vertrokken wegens geluidsoverlast en nu stonden alleen Socia Media en Boyd's huishouden de plannen van Ontwerpwerk nog in de weg. Al hetzelfde jaar ontketende Ontwerpwerk een juridische strijd, die bijna 6 jaar zou voortduren.
Feitelijk had Ontwerpwerk daarbij geen poot om op te staan. Maar men had wel het geld om de strijd uit te besteden bij verschillende 'bemiddelaars' en advocaten, om zo de tegenpartij murw te maken.
 
Geen baas over eigen agenda
 
Het directe gevolg was dat Boyd niet langer baas was over eigen agenda, maar elk moment bedacht moest zijn op weer een 'juridische aanval'. Bovendien vielen de inkomsten uit de geluidsstudio grotendeels weg. Jaren lang was er een evenwicht geweest tussen de inkomsten uit de studio en het vele vrijwilligerswerk dat Boyd deed. Dat evenwicht was nu verdwenen en Boyd moest steeds meer vrijwilligerswerk en verantwoordelijkheden afstoten. Vaak lukte dat echter niet op tijd, omdat mensen het (soms zeer specialistische) werk niet zomaar konden overnemen.
 
Pijnlijk voorbeeld was het mediateam met speciale mediabus dat Socia Media coŲrdineerde voor de G8 in 2007 (Heiligendamm, Duitsland). Omdat Ontwerpwerk weer een juridisch offensief startte, kon Boyd zelf niet mee naar Duitsland en moest proberen het mediateam vanuit Nederland te coŲrdineren.
 
Een hele reeks initiatieven, w.o. AnderNieuws.Net, het Mediapool & Nieuwsportal model (zie ook http://mediapool.nl), CancunMedia.Net en de Duurzaamsite gingen in deze tijd verloren, inclusief vele jaren werk.
 
Daarnaast dienden zich ook andere 'problemen des levens' aan. Dochter Milou kreeg enkele chronische ziekten en het gezin maakte een onwaarschijnlijk groot aantal sterfgevallen mee onder familieleden, vrienden en kennissen.
 
Gevolg was dat Boyd's gezondheid ernstig achteruit ging. Direct verband is moeilijk te leggen, maar het lijkt allerminst toeval dat bij Boyd in 2008 CLL (chronische lymfatische leukemie) geconstateerd werd. Een ziekte waarvoor stress een belangrijke oorzaak is.
 
Gedwongen verhuizing
 
De CLL was gelukkig niet de acuut levensbedreigende soort, maar dit was wel het signaal om de strijd tegen Ontwerpwerk b.v. te staken. Om de regie over het eigen leven weer terug te krijgen, zijn het bedrijf en gezin begin 2010 verhuisd. Een gedwongen verhuizing, naar een koophuis. En dat tijdens het begin van de (huizen)crisis.
 
Ook de internetserver van dDH moest nu verhuizen van het Socia Media kantoor naar een datacentrum. Doel was daarbij (via een speciaal door Boyd gebouwde, extreem energiezuinige server) de grote energieverspilling in de ICT aan de kaak te stellen. De zuinige server kwam er en voldeed prima. Maar de geplande, grote publiciteitscampagne kon door tijdgebrek helaas niet meer uitgevoerd worden. Weer ging jaren werk verloren.
 
Verbouwing en doorstart
 
Een langdurige verbouwing volgde. Om financiŽle redenen moest veel werk zelf gedaan worden, maar Boyd maakte van de nood ook een deugd: Tijdens de de verbouwing werden veel energiemaatregelen gerealiseerd, die Boyd uitvoerig documenteerde op de goed bezochte website 'Besparen in het portiek'. Socia Media kreeg daarvoor zelfs een beetje subsidie.
 
Het opnieuw opstarten van Socia Media, zonder de geluidsstudio als financiŽle basis, eiste echter opnieuw z'n tol. In september 2011 kreeg Boyd een lichte hartaanval. Ernstiger was dat op de rŲntgenfoto ook een beginnende longkanker te zien was.
 
Gelukkig was de longkanker in een vroeg stadium, de tumor werd met een kijkoperatie verwijderd. Aansluitend kreeg Boyd een preventieve chemokuur, waardoor de kans op terugkeer van de kanker tot 7% verkleind zou worden.
 
En Boyd zag toch veel nieuwe mogelijkheden voor de doorstart van Socia Media, o.a. op gebied van mediaproductie voor maatschappelijke organisaties. Heel belangrijk daarbij was dat de stichting 'De Twaalf Ambachten' (centrum voor ecologische technieken, opgericht door vriend Sietz Leeflang en zijn vrouw Anke) een nieuwe fase inging. Dat sloot goed aan op de ontwikkelingen bij Socia Media.
 
Het 3e slecht nieuws gesprek
 
Zo'n 10 maanden na de kijkoperatie (in september 2012) kreeg Boyd plotseling last van vreemde pijnen rond de operatieplek bij de rechter schouder. Meer dan een jaar bleef de oorzaak onduidelijk, kon Boyd nauwelijks slapen van de pijn en konden alleen de symptomen (m.n. grote spierknopen) met fysiotherapie verminderd worden.
Een poging mogelijke zenuwpijn te bestrijden met TENS (lichte elektrische schokjes), leverde meer pijn en een chronische verstopping op, wat weer leidde tot extreme lage rugpijn.
 
In oktober 2013 bleek uiteindelijk wat de echte oorzaak van de lage rugpijn was: uitzaaiingen van de kanker in de lage wervels van de rug. Ook de pijn rond de schouder bleek geen gevolg van de operatie, maar kwam van uitzaaiingen in de ribben.
 
Dit was het 3e slecht nieuws gesprek in 5 jaar en kwam dan ook niet als donderslag bij heldere hemel. Maar toch wel zuur omdat de kans op terugkeer van de kanker maar 7% was.
 
Nieuwe prioriteiten
 
De uitzaaiingen van de kanker zijn niet te genezen. Daarom zijn Boyd's eerste prioriteiten nu het afbouwen van verantwoordelijkheden en projecten en de verkoop van overbodig geworden inventaris. En dat moet uiteraard tijd en centjes opleveren om vooral nog wat leuke dingen te gaan doen met vrouw en dochter.
 
Mocht u daarin iets kunnen betekenen, graag!
Boyd zoekt mensen die willen helpen de stichting dDH voort te zetten, bijvoorbeeld in het bestuur of door een mailing list te beheren. Of zich willen ontfermen over het niet-commercieel gebruik van een aantal domeinnamen. En er is natuurlijk nog veel meer, zoals mediawerk voor maatschappelijke organisaties, het promoten van open, duurzame standarisatie, het veilig stellen van de bijzondere archieven van de Dutone Studio, enz.
 
En gewoon voor de gezelligheid eens langskomen en bijpraten is ook zeer welkom!
 
Neem contact op.
 
 
terug/back | Home Page | Contact